P I T T I G

U2 heeft al weer een heel aantal weken een nieuw album uit: No Line On the Horizon. Heerlijke muziek met magnifieke (magnificent) teksten. Ik heb een paar pakkende, poëtische en mysterieuze zinnen op een rij gezet. De nummers erachter verwijzen naar het nummer waar het uit komt (zie lijst onderaan).

Twee mysterieuze zinnen waarbij ik weinig idee heb wat ik me er bij moet voorstellen:

• While the band in my head plays a striptease. (10)
  
• Who can forgive forgiveness where forgiveness is not. (9)

En dan een paar prachtige zinnen: 

• Choose your enemies carefully ‘cos they will define you. (11)
  
• But while I’m getting over certainty… (7)
  
• Stop helping God across the road like a little old lady. (7)
  
• Laughter is eternity. (6)
  
• The right to appear ridiculous is something I hold dear. (5)
  
• Shouting to the darkness, squeeze out sparks of light. (5)
  
• I’ll go crazy if I don’t go crazy tonight. (5)
  
• No Line on the Horizon. (1)
  
• Only love can make such a mark, but only love can heal such a scar. (2)
  
• I will magnify the Magnificent. (2)
  
• Every beauty needs to go out with an idiot. (5)
  
• Playing with the fire until the fire played with me. (3)
  
• My body’s now a begging bowl. (3)
  
• Every generation gets a chance to change the world. (5)
  
• Satan loves a bomb scare. (6)
  
• God is love and love is evolution’s very best day. (7)
  
• The DNA lottery may have left you smart. (7)
  
• I’ve found grace inside a sound. (10)
  
• We are people born of sound. (10)
  
• The roar that lies on the other side of silence. (10)
  
• This shitty world sometimes produces a rose. (11)
  
• Squeezing complicated lives into a headline. (11)

——————––

1. No Line On The Horizon
2. Magnificent
3. Moment of Surrender
4. Unknown Caller
5. I’ll Go Crazy If I Don’t Go Crazy Tonight
6. Get On Your Boots
7. Standup Comedy
8. FEZ – Being Born
9. White As Snow
10. Breathe
11. Cedars of Lebanon

        Buttprints in the Sand

 

One night I had a wondrous dream,
One set of footprints there was seen,
The footprints of my precious Lord,
But mine were not along the shore.

But then some strange prints did appear,
And I asked the Lord, “What have we here?
Those prints are large and round and neat,
O Lord, they’re too big for my feet.”

“My child,” He said in somber tones,
“For miles I carried you along.
I challenged you to walk in faith,
But you refused and made me wait.

You disobeyed, you would not grow,
The walk of faith, you would not know,
So I got tired, I got fed up,
And there I dropped you on your butt.

Because in life, there comes a time,
When one must fight, and one must climb,
When one must rise and take a stand!
…or leave their butt prints in the sand.”

– author unknown

Met kleine aanpassingen overgenomen van de site Greater Things.

To see a world in a grain of sand
and heaven in a wild flower
Hold infinity in the palms of your hand
and eternity in an hour.

— — — William Blake (1757-1827) - mysticus, dichter, schilder. Uit: Auguries of Innocence

Zie ook deze video van Microcosmos die je als een soort uitwerking van deze woorden kunt zien.

In de negentiger jaren leidde aartsbisschop Desmond Tutu van de Anglikaanse Kerk in Zuid Afrika de Waarheidscommissie die de verborgen gruwelijkheden van de apartheidsjaren het licht wilde laten zien. Journalist en dichteres Antjie Krog heeft een verslag van het werk van deze commissie in boekvorm uitgegeven: Country of My Skull (Nederlandse vertaling: De kleur van je hart). Een aangrijpend verslag waarin het geweld namen en gezichten krijgt. Geen gemakkelijke lectuur, maar het maakt wel duidelijk waartoe wij mensen in staat zijn.

De eerste getuige voor de Waarheidscommissie was Nohle Mohapi. Zij sprak over haar man, de ”black consciousness” activist Mapetla Mohapi. Hij is nooit meer levend gezien nadat de politie hem in 1976 arresteerden.

De tweede getuige was een voormalige gevangene van Robben eiland, Singqokwana Ernest Malgas, de laatste getuige. In zijn rolstoel – na een beroerte – sprak hij met moeite over zijn arrestatie, martelingen en de tijd op Robben eiland. 30 jaar in totaal heeft hij geleden onder arrestaties, gevangenisschap, huisarrest, aanslagen, martelingen en treiteringen.

Hij vertelde: “Ik werd continu in elkaar geslagen na mijn arrestatie, maar er was geen aanklacht tegen mij ingediend.” In 1985 is zijn huis in brand gestoken en is er zware chemische middelen over zijn zoon Simphiwe gegoten, die als gevolg daarvan overleed. Hoewel hij aangifte deed van deze aanval is er door de autoriteiten nooit actie ondernomen.

Iemand van de commissie vroeg of Malgas het zag zitten om over zijn martelingen te vertellen. Hij begon enkele gruwelijke details te vertellen, maar moest toen huilen.

Tutu, in zijn paarse kerkelijke gewaden, deed zijn handen voor zijn gezicht en huilde met hem mee. De hoorzitting voor die dag werd snel afgerond door een ander commissielid.

Tutu was niet de enige die moest huilen bij het horen van verhalen van gruwel en geweld. Veel getuigen, publiek en psychologische begeleiders konden hun tranen niet bedwingen.

“Het is heel traumatisch geweest. De verhalen die we gehoord hebben, hebben ons allen erg aangegrepen,” vertelde een woordvoerder - Phila Ngqumba - aan journalisten na afloop van de hoorzittingen. 

Een indrukwekkend gedicht van Ingrid de Kok vertelt over aartsbisschop Tutu’s reactie op de gruwelijke verhalen.

“THE ARCHBISHOP CHAIRS THE FIRST SESSION”

The Truth and Reconciliation Commission, April 1996, East London, South Africa

On the first day
after a few hours of testimony
the Archbishop wept.
He put his grey head
on the long table
of papers and protocols
and he wept. 

The national
and international cameramen
filmed his weeping,
his misted glasses,
his sobbing shoulders,
the call for a recess. 

It doesn’t matter what you thought
of the Archbishop before or after,
of the settlement, the commission,
or what the anthropologists flying in
from less studied crimes and sorrows
said about his discourse,
or how many doctorates,
books and installations followed,
or even if you think this poem
simplifies, lionizes,
romanticizes, mystifies.

There was a long table, starched purple vestment
and after a few hours of testimony,
the Archbishop, chair of the commission,
laid down his head, and wept.

That’s how it began. 

(From Terrestrial things: poems by Ingrid de Kok, Snailpress, Plumstead, South Africa, 2002)

Een teken van menselijkheid temidden van onmenselijke verhalen.

Our little systems have their day
They have their day and cease to be 
They are but broken Lights of Thee 
And Thou o Lord art more than they.

— — — Alfred Tennyson, uit de Preface voor In Memoriam A.H.H.

Deel uit de indrukwekkende rouwdienst met:

• gedicht ‘Time is to slow for those who wait’ 
• hymn ‘The King of Love My Shepherd Is’  
• de magistrale lezing van 1 Korintiërs 13 door Tony Blair 
• lied Elton John ‘Candle in the Wind’