P I T T I G

De hele film of documentaire ‘Koyaanisqatsi’ is op internet gezet!

Hypnotiserend, meditatief, filosofisch, new age, dramatisch, beschouwend, kritisch, milieubewust, spiegelend – hoe moet je deze film precies omschrijven? Sommigen zullen misschien andere woorden als ’saai’, ‘sloom’ of ‘te diepzinnig’ of gewoon ‘te langzaam voor onze tijd’ gebruiken. Hoe dan ook, deze film is een monument in de geschiedenis van de film.

Aan de hand van profetieën uit de Hopi – indianen cultuur wordt de aarde en alles daarop bekeken vanuit de lucht, vanaf de grond, in slowmotion of juist versneld. Hierdoor gaan allerlei elementen van de aarde er ineens anders uit zien. Je legt verbanden die je eerst niet zag.

Wikipedia zegt:

In the Hopi language, the word Koyaanisqatsi means ‘crazy life, life in turmoil, life out of balance, life disintegrating, a state of life that calls for another way of living’, and the film implies that modern humanity is living in such a way. The film is the first in the Qatsi trilogy of films: it is followed by Powaqqatsi (1988) and Naqoyqatsi (2002). The trilogy depicts different aspects of the relationship between humans, nature, and technology. Koyaanisqatsi is the best known of the trilogy and is considered a cult film.

Enkele reacties op YouTube:

“G. Reggio and Phylip Glass created one of the masterpieces of all times. The sad part of the story is that what they portray in the film, the abrupt and unavoidable fall of our civilitation, is today much closer than it was in 1980, and will occur during this century. It’s not a wild prophecy, it’s just applying mathematics to our social and economic development vs resources available. The final scene of the film (this video) can’t be more defining of what is to come soon.”

“to me it’s the journey and the inevitable fall. the loss of control, or maybe just the illusion of being in control. best scene in the movie. beautiful.”

Wat heeft deze film mij gedaan? Wat heb ik er aan overgehouden?

• Ik ben met andere ogen naar de wereld gaan kijken. Het geeft een heel ander perspectief op onze wereld
• Wij mensen horen bij elkaar.
• We hebben de aarde getekend (bekrast?) met onze wegen, fabrieken en gebouwen.
• Ons leven is een stroom.
• Wolken en water, zand en bergen, mensen en mieren, steden en computerchips — ze lijken eigenlijk erg op elkaar als je de beelden vergroot, verkleind, versneld of vertraagd.
• De drukte van de stad is een mierenhoop… of gewoon gekte en razernij.
• Het kan heel goed mis gaan.

Maar de film geeft me ook gewoon een tijd van rust en bezinning. En het is een mooi beeld van het leven in Amerika in de 70′er en begin 80′er jaren.

Zie ook mijn top 10 films – juni 2009

President Obama hield in de Universiteit van Caïro (Egypte) een belangwekkende toespraak over de relatie tussen de Verenigde Staten van Amerika en Moslims wereldwijd.

Een indrukwekkende, historische toespraak aan het einde van de verkiezingsdag op 4 november 2008. Hier is de volledige toespraak. Ik heb er met ontroering en bewondering naar gekeken.

Hier zijn een paar documentaires die op verschillende manieren indruk op me hebben gemaakt:

Liberia: An Uncivil War (2004)

Deze documentaire zag ik voor het eerst ‘s avonds laat op tv en het maakte een verpletterende indruk. Het is een eerstehandse blik in de Liberiaanse burgeroorlog. Ik stond versteld van de Westerse onverschilligheid en vooral van het geweld dat volkomen willekeurig en zinloos is.

Engelse samenvatting: While Jonathan Stack filmed in Monrovia capturing the last months of President Charles Taylor’s regime, James Brabazon traveled with the LURD rebel army as they marched on the capital city. The filmmakers gained extraordinary access to both sides in the conflict and the film gives a palpable sense of life in a war zone.

Kijk op de pagina video – politiek voor een van de delen van deze documentaire. Deze documentaire staat (in 6 delen) geheel op YouTube.

Grizzly Man (2005)

“In Nature there are boundaries. One man spent the last 13 years of his life crossing them.”

Een bijzondere documentaire vanwege de prachtige natuurbeelden en de bijzondere stap van de grizzlybeer expert Timothy Treadwell om tussen de beren te gaan leven. Die keuze heeft een gruwelijke dood tot gevolg.

Het is een ontroerende, tragische documentaire van iemand die andere wegen gaat dan de massa en zijn leven geeft voor dat waar hij in gelooft.

Long Way Down (2007)

Ewan McGregor en Charley Boorman gaan op hun motorfietsen van John O’Groats, een plaats in het uiterste noorden van Groot Brittanië, naar het zuidelijkste puntje van Afrika – Kaap de Goede Hoop in Zuid Afrika. Het is een reis die niet zonder gevaar, strijd en tegenslagen is. Maar er zijn ook ontmoetingen met bijzondere mensen, beelden van schitterende natuur, gastvrijheid van hele arme mensen en de vriendschap. 

Alles bij elkaar is het een bijzondere documentaire. Dit reisverslag is in zes delen van elk iets meer dan een uur.

Microcosmos (1997)

Een film met insekten in de hoofdrol! Geen Disney-Pixar insecten, maar echte insekten. Ze zijn van zo dichtbij gefilmd dat je hun leven ‘meemaakt’: wakker worden, eten, liefhebben en vechten. Je ziet een regenbui met regendruppels die voor een tor als bominslagen zijn en rupsen die ritsen als zaten ze in een file.

Deze documentaire heeft vele prijzen gewonnen en is fascinerend en ontspannend. Het deed mij met niieuwe ogen kijken naar de natuur waar ik dagelijks aan voorbij loop. Geweldig! Een aanrader.

Op Googlevideo is de volledige documentaire (niet in DVD kwaliteit!) te bekijken. Zie de embedded video op de pagina Video – Mooi en ontroerend.

No Direction Home – Bob Dylan (2005)

“Songwriter – Rocker – Rebel – Legend”

Een boeiende film van de beroemde filmregisseur Martin Scorcese over de eerste jaren van Bob Dylan’s levensreis: van zijn roots in Minnesota, via zijn begintijd in de koffiehuizen van Greenwich Village tot aan zijn tumulteuze doorbraak als popster in 1966.

We zien Dylan die zijn eigen weg gaat in een omgeving van folkmuziek met al haar idealisme en de tijd van de hippies. Hij blijkt een dichter pur sang te zijn. Zijn contacten met Joan Baez en veel folk-musici krijgen hun verdiende aandacht. Veel concertbeelden, unieke fragmenten en de medewerking van de grootmeester zelf maken het zeer boeiend. Dylan’s commentaar en terugblik zijn het kijken al meer dan waard.

Bijzonder om te zien hoe hij toen reageerde op vragen tijdens persconferenties: scherp en mysterieus. Apart ook om te zien hoe hij werd uitgejouwd door delen van zijn publiek, toen hij overstapte van acoustische naar elektrische muziekinstrumenten…

Deze documentaire schetst een beeld van een heel andere tijd – ook al is het nog maar 50 jaar geleden.

Celebrating Bird – The Triumph of Charlie Parker (1987)

Documentaire over de legendarische jazzsaxofonist Charlie Parker. De documentaire schetst een sfeervol beeld van het Amerika van zijn tijd (1920-1955). De donkere commentaarstem draagt zeker aan het jazz gevoel bij, zonder overheersend te zijn. De film geeft ruim aandacht aan zijn groot talent, de moeilijke omstandigheden waarin hij leefde, zijn verslavingen en zijn vroege dood. En veel van zijn prachtige jazz-vertolkingen zijn te bewonderen en te beluisteren in uniek beeldmateriaal.

‘The Bird’, zoals hij ook genoemd werd, is bepalend geweest voor de overgang van traditionele jazz naar moderne jazz en hij wordt als één van de uitvinders van de bebop-stroming in de jazz beschouwd. Als je van Jazz houdt is deze documentaire een aanrader.

Rowan Atkinson – Laughing Matters (2003)

Erg grappig én leerzaam. De ultieme infotainment documentaire. Rowan Atkinson spreekt als een soort “professor in de humor” over komedies, humor en grappen aan de hand van beelden uit allerlei bronnen: Pink Panther, Monty Python, Charlie Chaplin, The Young Ones etc. etc. En hij beeld zelf op hilarische wijze allerlei technieken en methoden achter humor uit. 

Kijk op de pagina Video – Grappig en scherp voor het eerste deel van deze documentaire die op YouTube staat.

Keith Olbermann van het Amerikaanse nieuwsstation MSNBC over een conservatieve radiopresentator die zich laat ‘waterboarden’ oftewel verdrinken.

Hoe kan Cheney e.a. het ooit volhouden dat dit geen marteling is en waarom heeft Bush in vredesnaam een veto van de Democraten hierover teruggedraaid?

Volledige versie en uitleg van de zorg eromheen:

Amerikaans nieuwsitem over Emily Bear - een begaafde pianist vanaf haar 2e jaar! Kijk langs de Amerikaanse aanpak heen en let vooral op het prachtige antwoord van de moeder op wat ze voor haar kind wenst! Wow!

De documentaire ‘Celebrating Bird – The Triumph of Charlie Parker’ gaat over deze legendarische jazzsaxofonist. Aan bod komen zijn bijzondere talent, de moeilijke omstandigheden als zwarte muzikant in de Verenigde Staten, de ziekte van zijn kind  en zijn vroege dood. Tegelijk geeft de documentaire een heel sfeervol beeld van het Amerika van de jaren ’30 tot de jaren ’50 en samen met veel van zijn muziek maakt het deze documentaire tot een traktatie.

‘Liberia: An Uncivil War’ is een dramatische documentaire. Bij uitzending op tv heeft het een verpletterende indruk op me gemaakt. Een indringende blik in de Liberiaanse burgeroorlog, de Westerse onverschilligheid en het geweld dat volkomen willekeurig en zinloos is.

Deze documentaire staat in 6 delen op YouTube. (Engelse samenvatting: While Jonathan Stack filmed in Monrovia capturing the last months of President Charles Taylor’s regime, James Brabazon traveled with the LURD rebel army as they marched on the capital city. The filmmakers gained extraordinary access to both sides in the conflict and the film gives a palpable sense of life in a war zone.)

(Let op – de video bevat expliciete en schokkende beelden!)

(hieronder deel 3 dat vanaf 4.00 min de verschrikkelijke willekeur van een soldaat met een mortier laat zien.)

Dit is het tweede deel van mijn post over de zanger van de rockgroep U2 – Bono – en zijn toespraak in 2006 tot leiders van de Amerikaanse regering en allerlei soorten geestelijke leiders uit Amerika. In het eerste deel kwamen Bono’s woorden over zijn geloofsontwikkeling en zijn benadering van de aanwezigen als een oud testamentisch profeet ter sprake.

In dit tweede deel komen we bij Bono’s visie op God, de armen en rechtvaardigheid. Bono wijst op de overeenkomsten tussen de drie grootste godsdiensten van Amerika: Islam, jodendom, christendom.

Check Judaism. Check Islam. Check pretty much anyone. I mean, God may well be with us in our mansions on the hill. I hope so. He may well be with us in all manner of controversial stuff. Maybe, maybe not. But the one thing we can all agree — all faiths, all ideologies — is that God is with the vulnerable and poor.

God is in the slums, in the cardboard boxes where the poor play house. God is in the silence of a mother who has infected her child with a virus that will end both their lives. God is in the cries heard under the rubble of war. God is in the debris of wasted opportunity and lives, and God is with us if we are with them.

“If you remove the yoke from your midst, the pointing of the finger and the speaking of wickedness, and if you give yourself to the hungry and satisfy the desire of the afflicted, then your light will rise in darkness and your gloom will become like midday and the Lord will continually guide you and satisfy your desire even in scorched places.”

It’s not a coincidence that in the Scriptures, poverty is mentioned more than 2,100 times. It’s not an accident. That’s a lot of air time. You know, the only time Jesus Christ is judgmental is on the subject of the poor. “As you have done it unto the least of these my brethren, you have done it unto me.” [I] believe that’s Matthew 25:40. (See, I’ve been doing my homework.)

As I say, good news to the poor.

Dit zijn toch hele profetische woorden tot de machtigsten de aarde! En niet alleen de Amerikaanse regeringsleiders, maar ook de geestelijke leiders die met hun boeken en conferenties vanuit hun rijke land over de hele wereld enorme invloed hebben.

Bono komt dan bij het einde van zijn toespraak en legt het verschil tussen liefdadigheid en rechtvaardigheid uit.

And finally, getting to higher levels, higher callings: This is not about charity in the end, is it? It’s about justice. The good news yet to come. I just want to repeat that: This is not about charity, it’s about justice. And that’s too bad. Because we’re good at charity. Americans, Irish people, are good at charity. We like to give, and we give a lot, even those who can’t afford it.

But justice is a higher standard. Africa makes a fool of our idea of justice; it makes a farce of our idea of equality. It mocks our pieties; it doubts our concern, and it questions our commitment. Six and a half thousand Africans are still dying every day of preventable, treatable disease, for lack of drugs we can buy at any drug store. This is not about charity: This is about Justice and Equality.

Because there’s no way we can look at what’s happening in Africa and, if we’re honest, conclude that deep down, we would let it happen anywhere else — if we really accepted that Africans are equal to us.

I say that humbled in the company of a man with an African father.

U2 zanger, Bono, en de (toen nog) senator Barack Obama praten met elkaar tijdens de 'National Prayer Breakfast'. (Photo: Dennis Brack/Getty Images)

Bono doelt hier trouwens op Obama.

Liefdadigheid is leuk, maar Bono is hier over hogere wetten en een hogere roeping dan de Amerikaanse wetten en regering komen praten. De wet – de roeping van rechtvaardigheid en gelijkheid. Dat is andere koek dan alleen wat liefdadigheid. Rechtvaardigheid en gelijkheid bespotten onze geloofsgevoeligheden, ze trekken twijfels bij waar we onze druk om maken en ze zetten vraagtekens achter onze betrokkenheid. Als 6500 Afrikanse per dag sterven vanwege ziekten die makkelijke te behandelen zijn, gaat het niet meer om liefdadigheid, maar om rechtvaardigheid en gelijkheid. Of denken we stiekem toch nog dat zij minder waard zijn dan wij?

Bono vergelijkt de grote aandacht die er was voor de tsunami in Zuid Oost Azië met de bitter weinige aandacht voor evenveel slachtoffers die er elke maand in Afrika vallen. Onnodige slachtoffers, want in tegenstelling tot de tsunami is het mogelijk hier iets aan te doen.

Look what happened in South East Asia with the Tsunami. 150, 000 lives lost to the misnomer of all misnomers, “mother nature.” Well, in Africa, 150,000 lives are lost every month — a tsunami every month. And it’s a completely avoidable catastrophe.

It’s annoying but justice and equality are mates, aren’t they? Justice always wants to hang out with equality. And equality is a real pain in the ass. Seriously.

I mean you think of these Jewish sheep-herders going to meet with the Pharaoh, mud on their shoes, and the Pharaoh goes, “Equal? Equal?” And they say, “Yeah, that’s what it says here in the Book, here. We’re all made in the image of God, sir.” Eventually the Pharaoh says, “Look, I can accept that. I mean, I can accept the Jews — but not the blacks. I mean, not the women. Not the gays. Not the Irish. No way.”

Bono voegt tussen neus en lippen door nog even de vrouwenrechten en de homorechten in zijn toespraak. Daar zal ook niet elke conservatief evangelikale leider in zijn gehoor blij mee geweest zijn. Maar de weg van rechtvaardigheid en gelijkheid, van zorg om de minsten, de laagsten, de armsten, is niet voorbehouden aan één religieuze stroming.

But the reason I’m here, and the reason I keep coming back to Washington, is because this is a town that is proving it can come together on behalf of what the Scriptures call “the least of these.” It’s not a Republican idea. It’s not a Democratic idea. It’s not even, with all due respect, an American idea; nor it is unique to any one faith.

“Do to others as you would have them do to you.” Jesus says that. “Righteousness is this: that one should give away wealth out of love for Him to the near of kin and to the orphans and the needy and the wayfarer and the beggars and for the emancipation of the captives.”

The Koran says that. Thus sayeth the Lord: Bring the homeless poor into the house, when you see the naked, cover him, then your light will break out — then your light will be like the dawn and your recovery will be speedily and spring forth; then the Lord will be your rear guard. The Jewish Scripture says that. It’s Isaiah 58 again.

A number of years ago, I met a wise man who changed my life — in countless ways, big and small. I was always seeking the Lord’s blessing. I — I’d be saying, “Look, I’ve got a new song… Would you look out [for it]. I have a family; I’m going away on tour — please look after them. I have this crazy idea. Could I have a blessing on it.”

And this wise man asked me to stop. He said, “Stop asking God to bless what you’re doing. Get involved in what God is doing — because it’s already blessed. Well, let’s get involved in what God is doing. God, as I say, is always with the poor. That’s what God is doing. That’s what He’s calling us to do.

Ga ik mijn eigen weg of doe ik mee met Gods weg? Bid ik om Gods zegen voor mijn weg, of ga ik op Gods weg, die gezegend is? God is bij de armen, daar is God aan het werk en daar roept God ons te komen.

De profeet Bono heeft gesproken.

De hele toespraak staat, met een heel aantal foto’s, op het blog Speaking the Faith.

Bono – voor niet ingewijden: de zanger van U2, een beroemde popgroep – komt op allerlei plaatsen: concertzalen, stadions, parken. Maar hij is op 2 februari 2006 ook op de National Prayer Breakfast - het Nationale Gebedsonbijt – in Washington DC, Amerika verschenen. Deze bijeenkomst heeft een lange traditie waarbij Amerikaanse regeringsleiders allerlei geestelijke leiders uit hun land uitnodigen om, over de grenzen van religies en overtuigingen heen, stil te staan bij de ideeën en de boodschap van Jezus. 

Onder de aanwezigen waren in 2006 president Bush en zijn vrouw Laura, senator Obama, koning Abdullah van Jordanië en vele  anderen. En Bono hield daar de belangrijkste toespraak, de zogenaamde Keynote Address. Hij sprak als een oud testamentische profeet, maar dan iets vriendelijker. Het profetische karakter van zijn toespraak  uit zich in zijn kritische woorden die duidelijk door zijn geloof en diepste overtuigingen geïnspireerd waren. Die woorden hebben niet alleen de aanwezigen toen, maar ook mij nu, aan het denken gezet.

Ik haal hieronder een aantal gedeelten uit zijn toespraak aan. Deze delen vormen in mijn ogen de kern. Zijn woorden heb ik met mijn beperkt inzicht van commentaar voorzien waar het mij raakt of waar ik iets uit kan leggen.

 Well, thank you, thank you Mr. President, First Lady, King Abdullah of Jordan, Norm [Coleman], distinguished guests. Please join me in praying that I don’t say something we’ll all regret. 

If you’re wondering what I’m doing here, at a prayer breakfast, well so am I. I’m certainly not here as a man of the cloth, unless that cloth is — is leather. I’m certainly not here because I’m a rock star — which leaves only one possible explanation: I’ve got a messianic complex. It’s true. And anyone who knows me, it’s hardly a revelation.

Well, I’m the first to admit that there’s something unnatural, something even unseemly about rock stars mounting the pulpit and preaching at presidents — and disappearing to their villas in the South of France. Talk about a fish out of water.

Met humor en bescheidenheid begint Bono aan zijn toespraak. Hij voelt zich ook niet helemaal op zijn plaats als rock-muzikant tussen geestelijke en politieke leiders. Gekscherend wijst hij op zijn messias-complex. Hij relativeert zichzelf, maar geeft ook aan dat hij echt wel wat wil veranderen in deze wereld. De toon is daarmee gezet.

I’d like to talk about the laws of man, here in this city, where those laws are written. I’d like to talk about higher laws. It would be great to assume that once there’s the other, that the laws of man serve these higher laws, but, of course, they don’t always. I presume that, in a way, is why you’re all here. I presume the reason for this gathering is that all of us are here — Muslims, Jews, Christians — are all searching our souls for how to better serve our family, our community, our nation, our God. And some of us are not very good examples, despite what Norm [Coleman] says.

Auch. Dit is geen zachtzinnige profeet. De profeet Bono wijst de aanwezigen wel voorzichtig, maar ook heel duidelijk, op hun falen. ‘Sommigen van ons zijn geen goede voorbeelden!’

Bono vertelt daarna over zijn geloofsontwikkeling, zijn vragen en cynisme.

I am certainly searching, and that, I suppose, is what led me here. Yes, it is odd, having a rock star at the breakfast. But maybe it’s odder for me than for you, because, you see, I’ve avoided religious people most of my life. Maybe it’s something to do with having a father who was a Protestant and a mother who was a Catholic in a country where the line between the two was, quite literally, often a battle line; where the line between Church and State was, at the very least, a little blurry and hard to see. 

I remember how my mother would bring us to chapel on Sundays and my father used to wait outside. One of the things that I picked up from my father and my mother was the sense that religion often gets in the way of God; for me, at least, it got in the way — seeing what religious people, in the name of God, did to my native land. And even in this country, seeing God’s second-hand car salesmen on their TV cable channels offering indulgences for cash. In fact, all over the world — seeing the self-righteous “roll down like a mighty stream,” from certain corners of the religious establishment. I must confess, I changed the channel. I wanted my MTV.

So, even though I was a believer, and — and perhaps because I was a believer, I was cynical — not about God, but about God’s politics. (There you are, Jim.)

Bono wijst hier op Jim Wallis, een linkse evangelical, die een boek heeft geschreven met de titel ‘God’s Politics’. Ook een luis in de pels van de conservatieve christelijke stroming wereldwijd. Bono vertelt daarna over een groep mensen die hem erg beïnvloed hebben.

In 1997, a couple of Christians went and ruined my reproachfulness. They did it by describing the Millennium, the year 2000, as a Jubilee year; described this year as an opportunity to cancel the chronic debts of the world’s poorest people. They had the audacity to renew the Lord’s call and were joined by Pope John Paul II, who, from Irish half-Catholic’s point of view, may have had a little more of a direct line to the Almighty. But they got together to declare the Year of Jubilee.

What was this year of Jubilee, this year of our Lord’s favor? I’d always read the Scriptures, actually, even the obscure stuff. There it was in Leviticus 25:35: “If your brother becomes poor,” the Scriptures say, “and cannot maintain himself, you shall maintain him. You shall not lend him your money at interest, not give him your food for profit.”

This is such an important idea, Jubilee, that this is how Jesus begins his ministry. Jesus is a young man; he’s met with the rabbis; he’s impressed everybody; people are talking. The elders say, he’s a clever guy, this Jesus, but — you know — he hasn’t done much public speaking.

When he does, his first words are from Isaiah: “The Spirit of the Lord is upon me,” he says, “because He has anointed me to preach the good news to the poor.” And Jesus proclaims the year of the Lord’s favor, the year of Jubilee. I think that’s Luke 4[:18]. What he was really talking about was an era of grace — and we’re still in it.

In een paar sprongen is hij van zijn opvoeding tot bij zijn boodschap voor de aanwezigen gekomen. Hij gaat dan uitleggen hoe zijn kijk is op de boodschap van het christelijk geloof voor onze wereld. En die blik verschilt behoorlijk met die van veel christenen.

So fast-forward 2,000 years. That same thought, grace, is now incarnate in a movement of all kinds of people. It wasn’t a bless-me club. It wasn’t a holy huddle. These religious guys were willing to get out in the streets, get their boots dirty, wave the placards, follow their convictions with actions, making it really hard for people like me to keep our distance — ruining my shtick. I almost started to like these church people.

But then my cynicism got another helping hand. It was Colin Powell, a five-star general, called the greatest W.M.D. [Weapon of Mass Destruction] of them all: a tiny little virus called A.I.D.S. And the religious community, in large part, missed it. And the ones that didn’t miss it could only see it as divine retribution for bad behavior — even on children, even if the fastest growing group of HIV infections were married, faithful women.

Ah, there they go. Judgmentalism is back, I thought to myself. But in truth, I was wrong again. The Church was slow but the Church got busy on this the leprosy of our age.

Love was on the move.
Mercy was on the move.
God was on the move.

Moving people of all kinds to work with others they had never met, never would have cared to meet. They had conservative church groups hanging out with spokesmen from the gay community, all singing off the same hymn sheet on AIDS. See, miracles do happen. And we had hip-hop stars and country stars.

This is what happens when God gets on the move: crazy, crazy stuff happens.

Christenen mogen dan langzaam zijn in hun reactie, maar ze gingen zich wel inzetten voor mensen die lijden onder armoede en aids. Er veranderde ook iets in de regeringen van Westerse landen.

When churches start demonstrating on debt, governments listened — and acted. When churches started organizing, petitioning, and even that most unholy of acts today, God forbid, lobbying on AIDS and global health, governments listened — and acted. I’m here today in all humility to say: you changed minds; you changed policy; and you changed the world. So, thank you.

Bono noemt de goede gevolgen die de kerkelijke inspanningen hebben opgeleverd bij de regeringen. En kan hij alle aanwezigen – politieke en geestelijke leiders – complimenteren en bedanken. Tegelijk is zijn compliment een aanmoediging om op die weg verder te gaan. Hij spreekt zelfs hele lovende woorden over president Bush.

Here’s some good news for you, Mr. President. After 9-11, we were told America would have no time for the world’s poor. We were told America would be taken up with its own problems of safety. And it’s true these are dangerous times, but America has not drawn the blinds and double-locked the doors.

In fact, you have doubled aid to Africa. You have tripled funding for the global health — for global health. And Mr. President, your emergency plan for AIDS relief and support of the Global Fund — you and Congress — has put 700,000 people onto life-saving anti-retroviral drugs and provided eight million bed nets to protect children from malaria.

Outstanding human achievements. Counterintuitive, I think you’ll admit, but historic. You should be very, very proud.

But here’s the bad news. There’s so much more to do. There is a gigantic chasm between the scale of the emergency and the scale of the response.

Goed gedaan, Bush, maar ga door en ga verder! Hoe negatief er vaak over Bush gesproken wordt, we moeten hem wel een ding nageven: voor Afrika is hij heel goed geweest. Zijn aids en armoede beleid heeft in Afrika veel goede vruchten afgeworpen. Die goede vruchten heeft Bono op zijn bezoeken aan Afrika gezien en hij looft de president daarvoor. Er is veel gedaan, maar Bono maakt meteen duidelijk dat er nog heel veel te doen is.

In het tweede deel van mijn post over Bono’s toespraak staat Bono’s God, armoede en onze verantwoordelijkheid centraal.

De volledige toespraak is te vinden op de site van Speaking of Faith.

Op 26 juli 2008 las ik dat Obama bij de Klaagmuur een gebed had achtergelaten. Voor veel Joden is de Klaagmuur bij uitstek de plaats om tot God te bidden, maar ook andersgelovigen storten hier hun hart uit. Al eeuwen lang worden gebeden opgeschreven en de briefjes in kiertjes en scheuren van de Klaagmuur geplaatst. Bij zijn bezoek aan Jeruzalem heeft Obama zich bij deze praktijk aangesloten.

Normaal blijft het gebed privé, maar een orthodox-joodse seminariestudent zou het gebedsbriefje van Obama gepakt hebben en aan de Israelische krant Maariv gegeven hebben. De krant heeft het vervolgens gepubliceerd. Rabbi Shmuel Rabinowitz, opzichter van de Klaagmuur of Westelijke Muur vond het een schande dat Obama’s gebedspapiertje of welk gebed dan ook weggehaald en bekeken is. 

“It damages the personal, deep part of every one of us that we keep to ourselves,” the rabbi told Army Radio. “The note placed between the stones of the Western Wall are between a person and his maker. It is forbidden to read them or make use of them.”

En hoewel ik het met de rabbi eens ben dat de privé gebeden van Obama en alle andere bidders aan de Klaagmuur ook privé moet blijven, ben ik stiekem toch blij dat Obama’s (vermoedelijk) gebed bekend is geworden. Een diepe nieuwsgierigheid naar zijn omgang met het geloof doet mij de privé overwegingen overwinnen. Ik ben ook niet veel beter dan de Privé lezers op dit gebied…

Het is dus niet helemaal zeker dat dit gebed ook inderdaad afkomstig is van Obama. Het ‘King David’ hotel klopt, maar ik weet niet of iemand het handschrift heeft gecontroleerd. De meeste journalisten spreken erover alsof het inderdaad van Obama afkomstig is. De Los Angeles Times kopte zelfs: Barack Obama’s prayer at Western Wall intercepted en route to God ! De schrijver vond trouwens dat het privé moest blijven.

Hoe dan ook, als ik het gebed van ‘Obama’ lees ben ik onder de indruk. Op hotelpapier zijn een paar zinnen geschreven. Zinnen die spreken van liefde, zorg, wijsheid, nederigheid en geloof. Een mooi gebed en zeker een mooi gebed voor een president.

Wat zou ik eigenlijk bij zo’n gelegenheid in een paar zinnen bidden?

Zie ook mijn andere posts over Obama en geloof, te vinden door in de rechterkolom bij ‘Code woorden’ Obama aan te klikken.

Voorafgaand aan zijn presidentschap heeft Obama bij verschillende gelegenheden gesproken over de verhouding tussen geloof en politiek. Behalve een uitzonderlijk intelligente, gebalanceerde en doordachte toespraak Call to Renewal, die specifiek op geloof en politiek inging, heeft hij nog veel meer gesproken over de rol die het geloof in de politiek kan spelen. Hieronder enkele uitspraken die ik ooit van zijn verkiezingswebsite heb gehaald, maar nu op de Barack Obama website staan. Enkelen zijn uit de beroemde Call to Renewal speech en de anderen zijn quotes uit allerlei toespraken.

 - – - – - – - – - – -

• God is constantly present in our lives, and this presence is a source of hope.

 “Hope in the face of difficulty, hope in the face of uncertainty, the audacity of hope: In the end, that is God’s greatest gift to us, the bedrock of this nation, a belief in things not seen, a belief that there are better days ahead.”

– Democratic National Convention Keynote Address.

• Progressives should boldly approach matters of faith and values.

“[I]f we truly hope to speak to people where they’re at – to communicate our hopes and values in a way that’s relevant to their own – then as progressives, we cannot abandon the field of religious discourse…Because when we ignore the debate about what it means to be a good Christian or Muslim or Jew; when we discuss religion only in the negative sense of where or how it should not be practiced, rather than in the positive sense of what it tells us about our obligations towards one another…others will fill the vacuum, those with the most insular views of faith, or those who cynically use religion to justify partisan ends.”

– Call to Renewal Keynote Address

“Our failure as progressives to tap into the moral underpinnings of the nation is not just rhetorical, though. Our fear of getting “preachy” may also lead us to discount the role that values and culture play in addressing some of our most urgent social problems.”

- The Audacity of Hope.

• As Joshua built on the work of Moses, leaders of today – the ‘Joshua Generation’ – must build of the foundation of previous generations to move our nation forward.

 “The final thing that I think the Moses generation teaches us is to remind ourselves that we do what we do because God is with us. You know, when Moses was first called to lead people out to the Promised Land…the Lord said I will be with you. Throw down that rod. Pick it back up. I’ll show you what to do. The same thing happened with the Joshua generation. Joshua said, you know, I’m scared. I’m not sure that I am up to the challenge. The Lord said to him, every place that the sole of your foot will tread upon, I have given you. Be strong and have courage, for I am with you wherever you go. Be strong and have courage. It’s a prayer for a journey. A prayer that kept a woman in her seat when the bus driver told her to get up, a prayer that led nine children through the doors of that Little Rock school, a prayer that carried our brothers and sisters over a bridge right here in Selma, Alabama. Be strong and have courage.”

-Address to Brown Chapel A.M.E. Church, Selma, Alabama, on the Anniversary of Bloody Sunday.

• Faith should not be used as a wedge to divide.

“We think of faith as a source of comfort and understanding but find our expressions of faith sowing division; we believe ourselves to be a tolerant people even as racial, religious, and cultural tensions roil the landscape. And instead of resolving these tensions or mediating these conflicts, our politics fans them, exploits them, and drives us further apart.”

– The Audacity of Hope.

“Well, I say to them tonight, there’s not a liberal America and a conservative America – there’s the United States of America. There’s not a black America and white America and Latino America and Asian America – there’s the United States of America. The pundits like to slice-and-dice our country into Red States and Blue States; Red States for Republicans, Blue States for Democrats. But I’ve got news for them, too. We worship an awesome God in the Blue States, and we don’t like federal agents poking around our libraries in the Red States. We coach Little League in the Blue States and have gay friends in the Red States. There are patriots who opposed the war in Iraq and patriots who supported it. We are one people, all of us pledging allegiance to the stars and stripes, all of us defending the United States of America.”

– Democratic National Convention Keynote Address.

• The separation of church and state is critical and has caused our democracy and religious practices to thrive.

“[Conservative leaders] need to understand the critical role that the separation of church and state has played in preserving not only our democracy, but the robustness of our religious practice. Folks tend to forget that during our founding, it wasn’t the atheists or the civil libertarians who were the most effective champions of the First Amendment. It was the persecuted minorities, it was Baptists like John Leland…It was the forbearers of the evangelicals who were the most adamant about not mingling government with religion, because they did not want state-sponsored religion hindering their ability to practice their faith…”

 – Call to Renewal Keynote Address

• We are a nation of many faiths and of those with no faith at all. The religious practices of all must be respected.

“Given the increasing diversity of America’s population, the dangers of sectarianism have never been greater. Whatever we once were, we are no longer just a Christian nation; we are also a Jewish nation, a Muslim nation, a Buddhist nation, a Hindu nation, and a nation of nonbelievers.”

- Call to Renewal Keynote Address

• Faith is a source of action for justice.

Schilderij van Obama - van website Kerstkaarten-weblog.nl

“Imagine Lincoln’s Second Inaugural Address without reference to “the judgments of the Lord.” Or King’s I Have a Dream speech without references to “all of God’s children.” Their summoning of a higher truth helped inspire what had seemed impossible, and move the nation to embrace a common destiny.”

 – Call to Renewal Keynote Address

“We should never forget that God granted us the power to reason so that we would do His work here on Earth – so that we would use science to cure disease, and heal the sick, and save lives.”

 – World AIDS Day Speech: Race Against Time

“Pastors, friends of mine like Rick Warren and T.D. Jakes, are wielding their enormous influences to confront AIDS, Third World debt relief, and the genocide in Darfur. Religious thinkers and activists like our good friend Jim Wallis and Tony Campolo are lifting up the Biblical injunction to help the poor as a means of mobilizing Christians against budget cuts to social programs and growing inequality…Across the country, individual churches like my own and your own are sponsoring day care programs, building senior centers, helping ex-offenders reclaim their lives, and rebuilding our gulf coast in the aftermath of Hurricane Katrina.”

– Call to Renewal Keynote Address

• Government alone cannot solve all of our problems – we have an individual responsibility to be our brother’s keeper and our sister’s keeper.

“And although government will play a crucial role in bringing about the changes we need, more money and programs alone will not get us where we need to go. Each of us, in our own lives, will have to accept responsibility – for instilling an ethic of achievement in our children, for adapting to a more competitive economy, for strengthening our communities, and sharing some measure of sacrifice. So let us begin. Let us begin this hard work together. Let us transform this nation.”

- Presidential Announcement Speech

 Zie ook mijn andere posts over Obama en geloof. Klik in de rechterkolom bij “Code woorden” op Obama.

President Barack Obama van de Verenigde Staten wordt door de ene gelovige als het grootste gevaar voor christelijk Amerika gezien en door een ander als een christen-pur-sang. Ik zit meer in die laatste groep en ook al was hij geen christen, met zijn standpunten was ik sowieso een grote fan van hem geweest.

Een stukje uit een interview met Obama door het conservatief evangelicale blad Christianity Today is erg interessant.

Q.: You’ve talked about your experience walking down the aisle at Trinity United Church of Christ, and kneeling beneath the cross, having your sins redeemed, and submitting to God’s will. Would you describe that as a conversion? Do you consider yourself born again?

A.: I am a Christian, and I am a devout Christian. I believe in the redemptive death and resurrection of Jesus Christ. I believe that that faith gives me a path to be cleansed of sin and have eternal life. But most importantly, I believe in the example that Jesus set by feeding the hungry and healing the sick and always prioritizing the least of these over the powerful. I didn’t ‘fall out in church’ as they say, but there was a very strong awakening in me of the importance of these issues in my life. I didn’t want to walk alone on this journey. Accepting Jesus Christ in my life has been a powerful guide for my conduct and my values and my ideals.

Als ik zulke uitspraken hoor kan ik niet goed begrijpen dat de conservatieven, Republikeinen en vele evangelikalen rondbazuinen dat Obama een heimelijke moslim is en dat zijn geloof nergens op slaat. Dan moet je toch een aardig groot wantrouwen in de mens en veel angst voor de islam hebben, toch?

Obama’s voorganger Bush mocht dan christelijke waarden en normen uitdragen, in de praktijk waren dat vooral de ‘normen’. En dan ook nog eens de normen van de conservatieve en fundamentalistische christelijke groepen in Amerika. Deze protestantse, evangelische en rooms katholieke groepen vinden stam-cel onderzoek en abortus blijkbaar belangrijker dan armoede, ziekte, martelingspraktijken en rechtvaardigheid.

Ik geloof dat je het een niet zonder het ander moet zien. Zorg voor ongeboren kinderen betekent niet dat je niet meer hoeft te zorgen voor de kinderen die al geboren zijn. En de laatste categorie is wel veel groter! Daarbij zijn de ethische vragen rond stamcel onderzoek en abortus in mijn ogen wel wat ingewikkelder en voor meerdere – christelijke – visies vatbaar. Maar de conservatieve stromingen is zo ingekapseld door het fundamentalisme en een extreme vorm van kapitalisme en vrije markt denken dat ze de boodschap van een bijbelse profeet als Amos, de brief van Jakobus en vele uitspraken van Jezus aan de kant kunnen zetten.

Ik denk dat Obama met zijn zorg voor armen, kwetsbaren, met zijn openheid naar andersdenkenden en zijn verzoenende toon naar voormalige vijanden veel meer van het evangelie laat zien dan zijn conservatief-christelijke voorganger. Maar dat is mijn mening.

In een belangwekkende speech uit 2006 voor een sociaal-christelijke groep, die bekend is geworden als de Call to Renewal Keynote Address spreekt Obama over de geloofsontwikkeling die leidde tot het beslissende moment waar hij in het interviw over sprak:

…I was not raised in a particularly religious household… My father, who returned to Kenya when I was just two, was born Muslim but as an adult became an atheist. My mother, whose parents were non-practicing Baptists and Methodists, was probably one of the most spiritual and kindest people I’ve ever known, but grew up with a healthy skepticism of organized religion herself. As a consequence, so did I.

It wasn’t until after college, when I went to Chicago to work as a community organizer for a group of Christian churches, that I confronted my own spiritual dilemma. I was working with churches, and the Christians who I worked with recognized themselves in me. They saw that I knew their Book and that I shared their values and sang their songs. But they sensed that a part of me that remained removed, detached, that I was an observer in their midst.

And in time, I came to realize that something was missing as well — that without a vessel for my beliefs, without a commitment to a particular community of faith, at some level I would always remain apart, and alone. And if it weren’t for the particular attributes of the historically black church, I may have accepted this fate. But as the months passed in Chicago, I found myself drawn – not just to work with the church, but to be in the church.

For one thing, I believed and still believe in the power of the African-American religious tradition to spur social change, a power made real by some of the leaders here today. Because of its past, the black church understands in an intimate way the Biblical call to feed the hungry and cloth the naked and challenge powers and principalities. And in its historical struggles for freedom and the rights of man, I was able to see faith as more than just a comfort to the weary or a hedge against death, but rather as an active, palpable agent in the world. As a source of hope.

And perhaps it was out of this intimate knowledge of hardship — the grounding of faith in struggle — that the church offered me a second insight, one that I think is important to emphasize today.

Faith doesn’t mean that you don’t have doubts. You need to come to church in the first place precisely because you are first of this world, not apart from it. You need to embrace Christ precisely because you have sins to wash away – because you are human and need an ally in this difficult journey.

It was because of these newfound understandings that I was finally able to walk down the aisle of Trinity United Church of Christ on 95th Street in the Southside of Chicago one day and affirm my Christian faith. It came about as a choice, and not an epiphany. I didn’t fall out in church. The questions I had didn’t magically disappear. But kneeling beneath that cross on the South Side, I felt that I heard God’s spirit beckoning me. I submitted myself to His will, and dedicated myself to discovering His truth.

Obama zegt dat het geloof voor hem niet alleen een troost of bescherming tegen de dood is, maar een actieve, merkbare kracht in deze wereld en een bron van hoop. Obama vond dit geloof in de Afrikaans-Amerikaanse godsdienstige traditie. Een traditie die veel lijden heeft gekend, maar ook tot grote veranderingen heeft geleid. Mensen als Martin Luther King, Al Sharpton, Jesse Jackson staan in deze traditie en hebben veel goeds gedaan en de laatste twee doen dat nog steeds.

En dan vertelt Obama over zijn twijfels en de noodzaak om Christus in je leven te hebben. Hij heeft belijdenis van zijn geloof afgelegd als een keuze, niet vanuit een  of andere bijzondere openbaring van God. De vragen die hij had verdwenen niet, maar hij onderwierp zich aan de wil van God en wijdde zijn leven aan de zoektocht naar Gods waarheid.

Tegelijkertijd blijft hij heel open naar andersdenkenden en andersgelovigen. Geen Amerikaanse presidentskandidaat of president heeft zo duidelijk gesproken over de moslims, de atheïsten, de hindoes, de boeddhisten, joden en christenen die er in Amerika leven en de ruimte die zij moeten krijgen. Het is ook een teken aan de wand dat de Amerikaanse samenleving minder christelijk aan het worden is. De Religious Right, met zijn strenge geloof, schreeuwerige predikanten, scherpe oordelen en fundamentalistisch gedachtegoed, is niet meer zo invloedrijk als vroeger. Ik kan er niet rouwig om zijn.

 ”Given the increasing diversity of America’s population, the dangers of sectarianism have never been greater. Whatever we once were, we are no longer just a Christian nation; we are also a Jewish nation, a Muslim nation, a Buddhist nation, a Hindu nation, and a nation of nonbelievers.

Obama zegt hiermee niet dat hij het met iedereen eens is, maar wel dat iedereen de realiteit van een multireligieuze samenleving onder ogen moet zien en vanuit dat perspectief een samenleving vormen waar plaats is voor andersdenkenden.

Obama eindigt zijn toespraak met een brief die een anti-abortus arts en gelovige schreef naar aanleiding van een stukje op zijn website over abortus en de keuze van vrouwen. Hij vertelt hoe hij door die brief geraakt werd en veranderingen aanbracht aan de tekst op zijn website. Die nacht heeft hij een gebed gebeden:

And that night, before I went to bed I said a prayer of my own. It’s a prayer I think I share with a lot of Americans. A hope that we can live with one another in a way that reconciles the beliefs of each with the good of all. It’s a prayer worth praying, and a conversation worth having in this country in the months and years to come.

Een mooi gebed: dat we met elkaar kunnen samenleven op zo’n manier dat we de geloofsovertuigen van een ieder kunnen combineren met het goede voor allen. Obama zegt dat zo’n gebed het waard is om gebeden te worden en dat het goed is een gesprek erover aan te gaan.

Ik voel me erg aangesproken door de houding van Obama. Hij is open naar andersdenkenden en andersgelovigen. Hij wil hen niets opleggen. Hij is ook bewust met het christelijk geloof bezig, maar op een manier die niet de vragen wegduwt of de twijfels negeert. Hij is iemand die zich heeft toegewijd aan een zoektocht om de waarheid van God te vinden, maar daarbij zijn medemens niet uit het oog wil verliezen. Zo wil ik ook in het leven staan – zo wil ik ook met het geloof bezig zijn. 

Geïnteresseerd in Obama, de Amerikaanse politiek of gewoon leren en genieten van een uitzonderlijke spreker en indrukwekkende toespraken? Kijk op de site Obamaspeeches. Daar staan zijn belangrijkste toespraken, enkelen compleet met video. Op Youtube zijn uiteraard ook veel speeches te zien.

Ook in andere posts heb ik over Obama gesproken. Zie de tag ‘Obama’ in de rechterkolom onder ‘Code woorden’.